Maandelijks archief: maart 2014

Geluk in eenzaamheid

Door het vuile treinraam kijk ik naar buiten. Het voortdurende geluid van de trein maakt me rustig. Het is een koude avond en de lucht is zachtroze en oranje, alsof de ondergaande zon haar kleuren nog bij zich moet roepen voordat ook zij gaat slapen. De dorpen zijn donker omhuld in hun lange schaduwen.

De treinrails is hoger gelegen dan de omliggende bebouwing. Honderden daken rusten in de schemer. Duizenden daken trekken rustig aan me voorbij. Onder die daken, tussen die muren, bevinden zich talloze verhalen. Vrolijke, onwaarschijnlijke, eenvoudige of hartverscheurende verhalen. Verhalen met veel zorgen, over ziekte, familie, leugens of geld. Verhalen die hoop kunnen geven, over liefde, vriendschap, geluk.

Ik zal ze nooit kennen en ben me bewust van de kleine en sterfelijke schakel die ik ben in een ketting die er altijd zal zijn. Net als de levens in de huizen die in luttele secondes aan mij voorbijgaan. Zo ga ik evenwel voorbij aan hen.

De daken zien er elke avond hetzelfde uit. De routine van de mensen die eronder wonen grotendeels ook. Hun kleding en programma’s die zij kijken op tv. Sommigen van hen zullen onder die daken zijn geboren en sommigen van hen zullen er eveneens sterven. Wat het verhaal nu is, een dag of een mensenleven, de invloed die de mensen er zelf op hebben, lijkt klein.

Zie uzelf eens vanuit de voorbijganger in de trein. Kijk naar uw eigen dak en laat het voorbijgaan. Zie het contrast tussen alles wat u uzelf hebt opgelegd en de kaalheid van uw bestaan. Werkelijk; als u morgen sterft heeft u voor mij niet bestaan.

Kijk naar uw eigen dak en besef dat het niet uitmaakt. Schrijf het verhaal tussen uw eigen muren en doe het voor uzelf.

Vandaag verloor ik dat wat ik het meeste liefhad. Datgene waar mijn hele bestaan zichtbaar en onzichtbaar mee was verweven. Maar vanavond, misschien morgen, begint er een nieuwe alinea onder mijn zelfde dak. U heeft het niet gezien. Ik ben langs u gereisd, en al had u mij wel gezien, dan nog had ik voor u niet bestaan. Ik huil of glimlach. Ik val in slaap omdat ik weet dat het niemand wat kan schelen.

Forever

He grabbed his T-shirt off the bedroom floor and walked outside. He sat down on the fallen tree that has been laying in our yard for many years. We never bothered to get rid of it. It looks rotten. He sat down on the tree and lit up his cigarette like he always did.

I was just watching him and realized he always took his T-shirt outside with him without putting it on. His body looked pale yet strong. It was a clear night. For a moment I thought of joining him. To sit down next to him and tell him I love him. I changed my mind because he already knows. He loves me because I changed my mind.

He smoked his cigarette only half, like he always did. He got up and walked back inside. He walked up to me and wiped the tears from my face. He never asks questions because he always knows. Forever is a feeling, not a word.